Departures

Departures posterAf en toe zie ik een film waarvan ik denk: Die zou je met gemeenteleden moeten bekijken. Afgelopen vrijdagavond – oké, vrijdagnacht – zag ik de Japanse film Departures van regisseur Yôjirô Takita en was onder de indruk en tot mijn eigen verbazing zelfs ontroerd. Mijn gedachte was niet zozeer “dit moet ik met gemeenteleden bekijken” maar eerder nog: “Dit moet ik samen met begrafenisondernemers uit de buurt bekijken.”

De film gaat over de cellist Daigo Kobayashi die na de opheffing van zijn orkest werkloos wordt en op zoek moet naar een nieuwe baan. Op een dag vindt hij een advertentie voor “assistentie bij vertrekken” voor een “NK bureau”. Hij gaat naar het sollicitatiegesprek in de veronderstelling dat het om een baan bij een reisbureau gaat, maar ontdekt dat NK de afkorting is van “het plaatsen van een lichaam in een kist” (納棺, nōkan) en dat hij in tegenstelling tot zijn verwachtingen de “vertrekkende” moet helpen door deze ceremonieel op te maken voor de ogen van de rouwenden, voordat het lichaam in de kist gelegd wordt.

Departues - scèneTerwijl dit werk in de Japanse maatschappij als verachtelijk wordt beschouwd – zijn vrouw noemt hem “onrein” en wil dat hij ermee stopt – ontdekt Daigo dat hij door het ceremoniële afleggen en opbaren op onverwachte manieren troost kan bieden aan de nabestaanden.

Het verbaast mij niet dat deze film uit 2008 een Oscar heeft gewonnen als beste niet-Engelstalige film. En ik zou inderdaad heel benieuwd zijn wat Nederlandse begrafenisondernemers van deze film vinden.

Via YouTube is zowel de trailer als de hele film te bekijken.

Goede groet, Jominee

Advertenties

One thought on “Departures

  1. Omdat A vanavond een detective wilde zien heb ik de door jou genoemde film gezien. Bijzonder en ontroerend. Bijzonder en ontroerend zoals er met de doden omgegaan wordt in de film. Zo liefdevol, zo teder, zo respectvol. Maar vooral het liefdevol en teder. En wonderlijk dat de omgeving er zo op neer keek, tot… En nog wonderlijker omdat de preek vanmorgen ging over de jongeling van Naïn, waarbij de nadruk lag op de liefdevolle aanwezigheid van Jezus, die de baar aanraakt, wat in die tijd not done was. Ik zag het vanmorgen voor me, en na het zien van de film nog meer. En daar doorheen zag ik A, liefdevol z’n arm om een verstandelijk beperkt meisje slaan, dat huilt omdat haar papa dood is, en ook dat is not done in onze tijd. Een hele mengeling van emoties dus.

Geef je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s