stilte…

Vrijdagavond 20.35 uur, De Kandelaar, hartje Leerdam.

even_geduldIk dacht toch echt dat er nog één of twee personen zouden komen opdagen voor de JongerenGespreksGroep (ook wel JongerenGroeiGroep, kort JGG, genoemd – wat is de ware naam?). Dat ik hier nu helemaal alleen zou zitten, had ik in elk geval niet verwacht. Gelukkig is er koffie [en koekjes, veel koekjes] en een internetaansluiting. Dat had ik gisteren tijdens het inloopuur al even uitgetest. 

In elk geval weet ik nu zeker dat je in De Kandelaar filmpjes van YouTube zonder problemen via de beamer kunt afspelen. Ik heb nu de beamer niet ingeschakeld, hoor. Dat die het met mijn laptoppie doet, had ik maandagavond bij de eerste Vormings- en Toerustingsavond over de islam al in de praktijk ondervonden. Fijn als de techniek het doet, alleen wat jammer dat er nu niemand is om het mee te delen. Maar goed, niet geklaagd, dit is gewoon een nieuwe (of hernieuwde) uitdaging: hoe creëren we weer een heilzame regelmaat/opzet waar de JGG’ers met gemak en plezier bij kunnen aanhaken?

Weer opstarten in een nieuw seizoen is nooit makkelijk, zeker niet voor jongeren tussen de 18 en 25, lijkt mij. Vaak zijn mensen van opleiding veranderd of net met een (nieuwe) baan begonnen. Contacten op het gebied van relaties, vriendschappen, sport, ontspanning enz. moeten worden bijgehouden. En dan is de vrijdagavond wellicht niet voor iedereen een handig moment voor “een stukje bezinning en verdieping”. Bovendien heb ik het vermoeden dat die bezinning ook niet door alle mogelijke deelnemers op dezelfde manier wordt beleefd of ingevuld. De een is nou eenmaal wat filosofischer of juist praktischer ingesteld dan de ander. Nu zullen filosofen direct tegenwerpen dat hun discipline uitermate praktisch is, maar daar wil ik het hier verder even niet over hebben. U begrijpt wel wat ik bedoel… hoop ik…

Al decennia lang – en waarschijnlijk al sinds het begin van de kerk – vragen de middelbare en oudere kerkmensen zich af “hoe we de jongeren bij de kerk kunnen houden”. Bij die vraag worden hoopvolle en kritische blikken richting kerkenraad geworpen, en meer in het bijzonder richting jeugdouderlingen en predikanten. Hoewel je van deze laatsten mag verwachten dat ze zich binnen de gemeente meer bepaald met die vraag bezig houden, zullen de beperkte uren die zij in het bijzonder aan de jeugd kunnen besteden niet de gehoopte redding kunnen brengen. Als het geloof de basis van een mensenleven moet worden, dan zal dat fundament ook “aan de basis” moeten worden opgebouwd. Het aantal “contacturen” dat er vanuit de kerk met jongeren is, valt in het niet vergeleken bij het aantal contacturen thuis, met school enz. Als de basis thuis niet wordt onderhouden, kunnen 12, 24, 48 uurtjes catechese, gespreksgroep etc. in en rond de kerk het niet overeind houden. Er valt pas wat op te bouwen als er een stevige (thuis)basis ligt.

Ik bedoel dit niet als een terechtwijzing. Integendeel, ik weet dat veel ouders en opvoeders heel bewust proberen het geloof aan de nieuwe generatie over te dragen. Zelfs onder het meest gunstige geloofsopvoedingsgesternte – bijvoorbeeld binnen de drieslag thuis-school-kerk – kan niet worden gegarandeerd dat kinderen later tot volwassen gelovigen zullen uitgroeien. Noch van ouders, noch van leerkrachten, noch van jeugdouderlingen en dominees kan en mag je wonderen verwachten op dit gebied. Wel mag je verwachten dat zij de jongeren in en rond de kerk serieus nemen, zo serieus dat er niet alleen óver maar ook mét de jongeren wordt gepraat. Ik hoop trouwens dat dat niet alleen door hén gebeurt, maar door álle gemeenteleden. Heel veel taken in de gemeente kun je delegeren, maar het contact met de jongeren niet.

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik er op dit moment ook niet uit kom: Wat is de/een goede aanpak? Moeten er (echt) dingen anders? Ik weet het niet. Wel weet ik dat evenmin als “de Nederlander” bestaat, “de jongere” bestaat. Jongeren zijn evenmin als ouderen op afstand bestuurbare robots die allemaal op dezelfde frequentie aanslaan. Bij iedere methodische aanpak van dit vraagstuk zullen er mensen buiten de boot vallen of de boot missen. “De jongeren” in de gemeente zijn geen project en mogen dat ook niet worden. Het zijn – de benaming zegt het al – jonge mensen die op veel gebieden nog heel veel kunnen leren en zich nog op allerlei manieren kunnen ontwikkelen – dat geeft beperkingen, maar nog meer kansen. En op die kansen hoop ik: de kans dat ze in onze gemeente ouderen en anderen kunnen ontmoeten in wie ze iets van Jezus, iets van God kunnen herkennen.

De vraag aan ons is of we hun die kans kunnen, willen en zullen bieden…
Ik zat er klaar voor.  ;o)

Goede groet, Jominee

Advertenties

One thought on “stilte…

  1. ’t Enige positieve waren waarschijnlijk de koekjes, die nu allemaal voor jou waren. Maar verder stemt je ervaring me droef. Kan je ook geen advies geven over: hoe je ze wel kunt bereiken, die jongeren. Hier al in geen jaren jongeren in de kerk gezien. Misschien moet je ze gewoon maar zelf vragen wat ze willen en op welke manier jullie iets voor elkaar kunnen betekenen. Ik zou het in ieder geval luchtig houden, anders wordt het loodzwaar! En ja, de rol van de ouders… Moeilijk. Zijn zij niet de generatie over wie, jaren geleden, het rapport ‘Het lege testament’ is verschenen?
    In ieder geval heb je er, voor jezelf, een vruchtbare avond van gemaakt! 🙂 Misschien iets via het internet gaan doen, bedenk ik opeens, een soort van ‘Twitter bezinning’? Sterkte bij het verwerken van ‘de kater’, en maar even een extra rondje trimmen, vanwege de koekjes…

Geef je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s