aards slijk

Kerkbalans 2016Mijn moeder had zo haar manier om financiële en materiële tegenvallers het hoofd te bieden. Ze gebruikte dan altijd een uitdrukking die ze van haar “omaatje” had geleerd: “Kinderen, het is maar aards slijk.” Af en toe gebruikte ze de uitdrukking ook bij financiële meevallers, waarna ze met haar armen wapperde en zei: “Laten we het maar onder de armen verdelen.”

Nu kampt de Protestantse Kerk landelijk ook met tegenvallende inkomsten, met als gevolg dat er drastisch gereorganiseerd moet worden. Zo lijkt het er ernstig op dat onze regionale (classicale) gemeenteadviseurs gaan worden wegbezuinigd en alleen nog als zzp’ers in de kerk aan de slag kunnen vanaf volgend jaar. Nu is het nooit onverstandig om de tering naar de nering te zetten, maar ook dat zou op een verstandige manier moeten gebeuren. Want hoe mooi en groots de landelijke beleidsplannen voor de Kerk ook zijn, het zijn toch de werkers in het veld die de gemeentes voeden met hun cursussen, ondersteuning en adviezen, veelal helemaal op maat toegesneden op de situatie van de plaatselijke gemeente. Ook wij in Leerdam hebben daar de afgelopen paar jaar van mogen profiteren waar het ging om het jeugdbeleid, het pastoraat en de teambegeleiding van de predikanten.

PKN vlagIk moet zeggen dat de keuzes die er landelijk op dit vlak worden gemaakt mij allemaal wat te snel gaan. De Protestantse Kerk bestaat amper 10 jaar en we gaan alweer drastisch reorganiseren. Het lijkt het Nederlandse onderwijsbeleid wel: iedere tien à vijftien jaar een grote omslag waardoor vooral de mensen op de werkvloer met allerlei organisatorische rompslomp worden overspoeld die kostbare tijd opslokt die zo goed en vruchtbaar in de klas c.q. in de gemeente besteed had kunnen worden. Ik hoop dus dat onze synode zich nog eens flink en lang achter de oren krabt voor er definitieve besluiten worden genomen.

Ook veel plaatselijke kerkgemeentes kampen met financiële krapte. Daar wordt niet zo luchtig over het “aardse slijk” gesproken en gedacht als mijn moeder dat deed. Dat kerkenraden en kerkrentmeesters niet zo luchtig doen, is heel terecht. Zij hebben de opdracht het gemeenteleven te voeden en op dreef te houden. Dat gemeenteleden de centen soms ook zo zwaar opnemen – zo zwaar dat ze ze soms nauwelijks uit hun portemonnee kunnen tillen – vind ik zorgelijker. Natuurlijk verkeren gemeenteleden soms in  situaties waarin je niet zomaar even een tientje kunt missen – daar hoor je me ook niets kwaads over zeggen. Tegelijk hebben veel andere gemeenteleden het financieel gelukkig niet karig en krap. En eigenlijk hoop ik dat die gemeenteleden wat van mijn moeders financiële opgewektheid gaan leren.

Bruid & BruidegomwijnEen collega vertelde ooit dat hij door een nichtje gevraagd was om haar huwelijksdienst te leiden. Hij stemde toe en besprak met haar en haar vriend de geestelijke en materiële zaken rondom de trouwdienst. Dat kostte een aantal gesprekken van een paar uur. Helemaal op het eind van alle voorbereidingen – en hij had zich al afgevraagd wanneer ze erover zouden beginnen – kwam hun vraag wat hij voor zijn diensten wil de ontvangen. Heel laconiek antwoordde hij: “Geef me maar gewoon wat je de fotograaf ook geeft.” Het aanstaande bruidspaar trok wit weg. Ze hadden gedacht dat een goede fles wijn wel aardig zou zijn… Natuurlijk werd de soep niet zo heet gegeten als haar oom hem – voor de gein – opdiende, maar hij hield er uiteindelijk wel meer aan over dan alleen een flesje wijn.

Als het om het in stand houden van het kerkenwerk gaat, hebben veel kerkmensen dezelfde instelling als dit bruidspaar. Niet uit zuinigheid, maar bovenal uit onervarenheid en onbekendheid met het kerkelijk reilen en zeilen achter de schermen. Omdat we in de kerk doorgaans zo vriendelijk met elkaar omgaan, denk je al gauw dat er ook veel voor een vriendenprijsje geregeld kan worden. Regelmatig gebeurt dat ook bij kleine dingetjes, maar dat kan niet als het om de grote lijn gaat. Als het gaat om het jeugdwerk bijvoorbeeld, of om noodhulp voor plaatsgenoten (diaconie), of het verzorgen van kerkdiensten in alle soorten en maten. Daarvoor is er behoefte aan vaste inkomsten, of liever: aan ruim voldoende vaste inkomsten. En om dat “ruim voldoende” gaat het mij.

Als de inkomsten niet “ruim voldoende” zijn, gaat er in de gemeente ongehoord veel tijd en energie zitten in het bij elkaar schrapen van de benodigde centen. En dan niet voor een goed doel, maar voor onszelf. Eigenlijk is het al beschamend dat we ’s zondags voor onze eigen kas moeten collecteren, in plaats van alleen voor de diaconie, goede doelen en noodhulp voor anderen. Geld dat we voor onze eigen begroting nodig hebben, hoort gewoon via de vaste vrijwillige bijdrage (VVB) c.q. Aktie Kerkbalans binnen te komen.

Vakantiedia'sVroeger werd je als je oom en tante op vakantie waren geweest, soms een hele avond lang “getrakteerd” op een diavoorstelling van elke kerk, rivier, fontein enz. die ze hadden gezien. Niet altijd even inspirerend (gaap). Ik denk dat er een veel leukere en zinvollere manier is om anderen in onze vakantievreugde te laten delen: jezelf voornemen om jaarlijks 25% van wat je aan je vakantie(s) besteedt als VVB te doneren aan je plaatselijke gemeente. Dan kunnen we niet alleen genieten van een zorgeloze vakantie, maar ook van zorgeloos kerk-zijn.

Grote groet, Jominee

Advertenties

Geef je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s