Inloopuurtje

De Kandelaar juni 2018Anderen noemen het het “inloopspreekuur”, ikzelf spreek liever van het “inloopuur”, maar het komt op hetzelfde neer: iedere donderdagochtend, schoolvakanties en overmacht uitgezonderd, is één van beide predikanten van Kerk aan de Linge van 9.00 tot 10.00 uur aanwezig in De Kandelaar achter de Grote Kerk. Wie er behoefte aan heeft, kan even binnenlopen voor een praatje, een vraag, een regeldingetje, een goed gesprek.

Het loopt niet storm. De helft van de keren dat ik er zit – al dan niet met een kan vers gezette koffie – komt er niemand binnen. Dan ben ik gewoon bezig met schrijf- of leeswerk, zoals nu. Heel af en toe komen er twee of zelfs drie mensen langs. Dat betekent dan voor de inlopers nog even een ommetje over de markt maken en daarna kijken of de kust vrij is om je woordje te doen. Het is heel goed dat dat gewoon kan.

Vanmorgen is het de laatste keer dat ik hier zit. De klok van de Grote Kerk slaat half tien en het is rustig. Vandaar dat ik de kans heb dit neer te tikken. De lucht is grijs, maar heel af en toe glijdt er een straal zonlicht over het kleine pleintje waar de vitrines met Leerdammer glaskunst en een eenzame jonge boom staan. Ik vraag me af of ik het zal gaan missen. Het was altijd haasten om hier donderdag ’s ochtends op tijd te zijn: opstaan, kinderen wekken, douchen, de jongste helpen met aankleden, ontbijten, kinderen naar school brengen, rugzak met werk inpakken, van Schoonrewoerd naar Leerdam, auto parkeren bij de Bethelkerk en een korte wandeling naar De Kandelaar. Meestal hoorde ik de klok al negen slaan als ik nog bij de HEMA liep. Op de fiets is het ook te halen, maar dan moet de rugzak de avond van tevoren al zijn ingepakt (en moet het niet regenen…).

Over twee maanden verhuis ik naar Appingedam. Misschien moet ik dit inloopuurtje maar meenemen daarnaartoe. Op de een of andere manier biedt het een ruimte waar ik anders nauwelijks (aan toe) kom. Het is verrassend. Want je weet nooit wie er gaat komen, en of er wel iemand komt. Het is een mooie mix van bezig en beschikbaar zijn. Misschien wel het predikantschap in een notendop. Zowel van de kant van de spreekuurhouder als van de kant van de inloper bezien.

Als predikant wandel je toch ook zomaar op hoop van zegen een nieuwe gemeente binnen? Je klop aan bij iemand die jou niet direct had verwacht te ontmoeten en je mag daar zomaar jouw verhaal van God doen. Samen ben je in gesprek en met een beetje zegen kom je er beide rijker uit. Tegelijk ben je ook zelf spreekuurhouder en sta je open voor ieder die – ook op hoop van zegen – op verhaal wil komen. En ook als er niemand op de stoep staat, blijft er voldoende te doen en te studeren. Klaar is het nooit – het lijkt het leven wel.De Kandelaar juni 2018 - 02

De kerkklok slaat 10 uur. Soms blijf ik nog wat hangen omdat het in De Kandelaar zo rustig werkt of leest. Vandaag niet: er moet een versgeboren spruit bewonderd worden. Benieuwd waar die ooit binnen zal lopen.

Goed. Voor de laatste keer hier de laptop afsluiten en in de rugzak stoppen. Jas aan, pet op en dit mooie stadje aan de Linge weer in.
Oh, ja! Nog gauw effe een koekje mee uit het keukentje…

Greetz, Jominee

 

 

Advertenties

Geef je reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s